علــــــــــــــــــــــــــی

عیدغــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدیر برعاشقان علی(ع) مبارک.

این شعررادراستقبال ازشعرزیبای استادشهریارســـــــــــــروده ام.

به محبتش سرشتی، همه تاروپودمارا

به علی بهانه کردی، همه خلق ماسوارا

ز ازل بیافریدی، به علی پیام دادی

که به وقت لیل معراج، به من آرمصطفارا

به مقام او همان بس، که رسول خاتمش گفت:

به شگفتم ازمقامت ،به حریم کبریارا

اگرت ندیده بودم که زمادری ولادت،

واگرنزاده گشتی توبه کعبه آشکارا،

توخدای من بدی تا، به توبنده می شدم من،

توپرنده ای حریم ،دل پاک وباصفارا

توزکعبه همچومهری، به جهان طلوع کردی

چه سعادتی غروبت ،درِخانه ی خدارا

توسخن به چاه گویی وجواب نشنوی باز

زوفای جاهلان و،زجفای اشقیارا

به غدیرخم توبودی ،به ولاندای احمد

به هرآن که من ولیم ،شنودچنین ندارا:

که مراهرآن که پیرو،پس ازین علی امامش

به جزازعلی که پوید، ره ختم انبیارا

علی ای به تیغ دشمن، شده رستگاربرخیز

درِانتظارمگذار،تویتیم بی نوارا

زعروج توندارد،خبری به گریه گوید

که غذانیامدامشب ،درِغم سرای مارا

چه سخن بگویدش مام، به جواب طفل گریان

که چرانیامدامشب، زطعام خوان مارا

توچوکوه استواری تونشان استقامت

توبه زیرپانهادی، زرو زیور وفنارا

متحیرم چه حالی ،تو به وقت سجده داری

که به سجده گه درآرد ،زتن توتیرهارا

توکه ازکرم نراندی، به رکوع سائلت را،

به من غریب مسکین، کرمی نماخدارا

توزساحل کرامت، زدرآی وناجیم شو

که غریق بحرعصیان، طلبدزتوبقارا

زتمام بی وفایان، به ولایت توسوگند،

به هزارناله آرم، سروعده شکوه هارا

همدان......شهریور۱۳۷۷...ساعدی

 

 

مرغکان خاموشند

ای خداتنهایم.

درمیان این دشت،

  تابه کی سرگردان،

            درکویری بی آب،

           درشبی بی مهتاب،

   بایدآواره وبی حاصل گشت.

آرزوهایم را،

رفته بربادفنامی بینم.

دیگر امیدی نیست،

درحصاری تاریک،

امشب ازغصه ی بی هم نفسی می میرم.

سرد سرد است این جا.

مرغکان خاموشند.

نیست آوازخوشی،

تاکه گرمی بدهد این تن لرزان مرا.

           ای خداصبح دل انگیز کجاست؟

           تازانفاس نسیم سحری،

                                 نفسی تازه کنم.

همدمی تادل زارم دهدآرام کجاست.

دل من گم شده است.

درکدامین سینه،

باکدامین یاری،

من ندانم که کنون باکه هم آواشده است.

صبح چون سرزده ازراه رسد،

گیردآرام کمی ایـــــــــــــــــــــن دردم.

من به دنبال دل گم شده ام می گردم....

همدان.....۱۶تیرماه۱۳۷۴...ساعدی

باران جـــــــــــــــــــــدایی

الا ای بادپاییزی

                 که سرما را

                 خزان را ارمغــــــــــــان آری.

توپیکی و،خبرازدردهجران آوری هردم.

       توراهرگز نکردم آرزو،لیکن

            نگاه ناخوشایندت،زیادت می کنددردم.

توخوبی؟نـــــــــــه!

         عزیزومهربان؟هرگـــــــــــــــز!

چراپس خاطرعشاق هجران دیده را،آزرده می سـازی ؟

تو ای مهمان ناخوانده

        چراگل های رنگین ومعطررا

                  غمین وبی بر  و پژمرده می سازی؟

تو آن ابری که "باران جـــــــــــــدایی" ازتومی بارد.

نمی دانم چرابرخی

             به نیکی ازتومی گویند

       وبی شرمانه می گویند ـ

           باد،سردپاییزی وفصل ریزش برگ درختان هم

                                         صفای دیگری دارد.

صفایت رانمی بینم

  جفایت برهمه پیداست.

تو زهری بهرگلها وچمن ها وعلفزاران

   که گل ازدیدنت پژمرده وچشم تری دارد.

فیروزکــوه..مهرماه۱۳۷۳...ساعدی                                                               

دام عشــــــــــــــــوه

گفتم به دل چه داری،گفتاغم گرانی

گفتم غمت چه باشد،گفتامگرندانی

گفتم که جغدغم در،دل بی توکرده لانه

گفتاکه حال وروزم،دیوان وداستانی

گفتم که ساغردل،ازمهریارخالی

گفتاکه یارباشد،سرگشته ی جهانی

گفتم مرامیفکن ،دردام عشوه دیگر

گفتابه غمزه:دارم،دردی به دل نهانی

گفتم که دیده بادل،هی می رودکلنجار

گفتاربوده اشک و،آهم زمن توانی

گفتم که برگریزان،ازره رسیده غمگین

گفتاپس ازبهاری،ازره رسدخزانی

گفتم که درچه باشد،رازحلاوت عشق

گفتاکه عاشقی را، ازآستان نرانی

همدان................ساعدی.....۱۳۷۴