ای خداتنهایم.

درمیان این دشت،

  تابه کی سرگردان،

            درکویری بی آب،

           درشبی بی مهتاب،

   بایدآواره وبی حاصل گشت.

آرزوهایم را،

رفته بربادفنامی بینم.

دیگر امیدی نیست،

درحصاری تاریک،

امشب ازغصه ی بی هم نفسی می میرم.

سرد سرد است این جا.

مرغکان خاموشند.

نیست آوازخوشی،

تاکه گرمی بدهد این تن لرزان مرا.

           ای خداصبح دل انگیز کجاست؟

           تازانفاس نسیم سحری،

                                 نفسی تازه کنم.

همدمی تادل زارم دهدآرام کجاست.

دل من گم شده است.

درکدامین سینه،

باکدامین یاری،

من ندانم که کنون باکه هم آواشده است.

صبح چون سرزده ازراه رسد،

گیردآرام کمی ایـــــــــــــــــــــن دردم.

من به دنبال دل گم شده ام می گردم....

همدان.....۱۶تیرماه۱۳۷۴...ساعدی