چه بدشد

چوتسلیم،دل برقضاشد،چه بدشد

زدل رازهابرملاشد،چه بدشــــــد

به جمع گلستان چه خوش بودصحبت

خزان آمدوگل فناشد،چه بدشد

گلی راکه ازعطراومست بودم

به دستان گلچین جداشد،چه بدشد

به هنگام رفتن درین کوی وبرزن

چه غوغاوشوری به پاشد،چه بدشد

زمن دیگرازشادکامی مپرسید

که غم بادلم آشناشد،چه بدشد

گلی راکه باخون دل، آب دادم

نمی دانم اکنون کجاشد،چه بدشد

چراخرده برمن همی گیری ای دوست

ندانی که برمن چه هاشد،چه بدشد

                                          (ساعدی)